Kendimi zorlamasaydım bu kitabı bitiremezdim.
Aslında bakarsanız, Terayağı güçlü bir başlangıç ile açılıyor. Bir cinayet zanlısı ile görüşen polis, dedektif, avukat ya da gazetecinin suçlu tarafından manipüle edilmesi fikri edebiyatta da, sinemada da ilgimi çeken bir konu. Fakat metin ortalarına doğru yemek tarifi ve feminist farkındalık rehberine dönüşüyor ve bu ani yön değişikliği de anlatının akışını bozuyor.
Uzak Doğu edebiyatında yemek tarifi verilmesi, sofra ve menü detaylarının ayrıntılı bir şekilde anlatılması çok alışık olduğumuz bir durum. Şahsen ben farklı mutfaklara ait yemek betimlemelerini okumayı epey severim. Fakat bu kitaptan ilgili bölümleri çıkartacak olursak eğer, geriye 70 sayfa ya kalır, ya kalmaz… Yemeklere ayrılan bu geniş alan, bir süre sonra hikayenin kendisinden rol çalıyor.
Birde söylemeden edemeyeceğim, Japon kültürünün kadına bakış açısı inanılmaz derecede korkunç. Kitap male gaze güzellemesi yapmıyor tabii, hatta tam tersine. Fakat ben yine de bu kısımlarda tetiklendim. 1,66 boyunda, 60 kilo bir kadının obez olduğu gerekçesiyle linç edildiğini hayal bile edemiyorum. Türkiye’de bu ölçüler son derece makul, hatta güzel kabul ediliyor. Dolayısıyla kitapta anlatılan bu beden algısı bana oldukça yabancı ve rahatsız edici geldi. Açıkçası, Tereyağı’nın çevirisi yapılmasa da olurmuş. Zaten kadın bedeni konusunda yeterince abuk subuk güzellik dayatmamız var. Bir de Uzak Doğu’dan ithal etmeye gerek yok diye düşünüyorum.
İte kaka bitirdim ama hiç keyif almadım. Üzgünüm…






Bir Cevap Yazın