Genevieve Wheeler’ın Adelaide romanı, adından da anlaşılacağı gibi Adelaide’nin hayatını anlatıyor. Kahramanımız İngiltere’de kendine yeni bir hayat kurmuş Amerikalı genç bir kadın. Ancak geçmişte yaşadığı travmalar ve ailesinden gelen ruhsal hastalık mirası peşini bir türlü bırakmıyor.

Delicesine aşık olduğu, hayatını adadığı Rory, Adelaide’ye hiçbir zaman hak ettiği sevgiyi vermiyor. Tek taraflı emek üzerine kurulan bu ilişki sona erdiğinde Adelaide de adeta tükeniyor ve sonunda intihar ediyor. Aslında bu, hepimize fazlasıyla tanıdık gelen bir hikaye. Çoğumuz ya Adelaide gibi fedakarca seven, kendini tüketen birini ya da Rory gibi duygusal olgunluğa erişememiş, karşısındakinin sevgisini doğal bir hak gibi gören birini mutlaka tanımışızdır. Umarım onlardan biri değilsinizdir, ya da hiç olmazsınız.

Kitap öz saygı kavramını merkeze alıyor, ancak oldukça Amerikan bir bakış açısıyla. Bana kalırsa Adelaide, romanın son sayfasına kadar gerçek anlamda öz saygısını inşa edemiyor. Yazarın bunu farklı yorumladığı açık, fakat ben bu dönüşümün yeterince ikna edici işlendiğini düşünmedim.

Roman boyunca rastgele ve yüzeysel ilişkilerin, hassas ve iyi niyetli insanlar için ne kadar yıpratıcı olabileceğini ve inanç eksikliğinin insanı aslında yeterince değerli olmayan şeylere bağlanmaya yönelttiğini görüyoruz. Bir de Amerikan yemeklerinin ne kadar kötü olduğunu…

Bunu yazmadan duramıyorum, Adelaide’nin terapistinin küfürlü ve fazlasıyla laubali konuşma tarzı beni oldukça rahatsız etti. Eminim pek çok okur bu konuda benimle hem fikir olacaktır. Bu yaklaşımın profesyonellikten uzak olduğunu düşünüyorum ve böyle bir terapistin herhangi bir danışanına gerçekten faydalı olabileceğine inanmıyorum.

Tüm bunlara rağmen özellikle genç kadınların bu kitabı okumasını öneririm. Üzerinde düşünmeye değer pek çok ders içerdiğine inanıyorum. Yine de benim keyif aldığım bir okuma deneyimi olmadı.