Klasik eserler her zaman kitaplığımda özel bir yere sahip oldu. Çocukken harçlıklarımla Jack London’ın Beyaz Diş ve Vahşi Doğanın Çağrısı’nı satın aldığımı çok net hatırlıyorum. Bu yüzden London’ın eserlerini her elime alışımda eski bir dostla yeniden karşılaşmış gibi hissediyorum.

Normalde bir romanı, -hele ki Vahşi Doğanın Çağrısı kadar kısa bir romanı- ayrıntılı şekilde özetlemeyi sevmem. Çünkü bu kitap, olay örgüsünden çok okurda bıraktığı his ve düşündürdükleriyle değer kazanıyor. Yine de hikayeye kısaca değinmek gerekirse, metin Buck adlı güçlü ve soylu bir köpeğin yaşamını merkezine alıyor. Konforlu bir hayat sürerken kaçırılan Buck, Alaska’nın zorlu koşullarında kızak köpeği olarak çalışmaya zorlanıyor. Hayatta kalma mücadelesi içinde hem doğanın acımasız kurallarını öğreniyor hem de atalarından miras kalan vahşi içgüdülerini keşfediyor. Romanın sonunda Buck, yalnızca özgürlüğünü değil, gerçek kimliğini de buluyor.

Jack London’ın betimlemeleri son derece canlı, anlatımı akıcı ve atmosfer yaratma becerisi etkileyici. Özellikle karla kaplı Kuzey’in sert coğrafyasını öyle güçlü tasvir ediyor ki okur kendini Buck’ın yanında mücadele ederken buluyor.

London Buck’ın hikayesi üzerinden özgürlük, hayatta kalma, güç, sadakat ve medeniyet gibi kavramları sorguluyor. Okura doğanın yalnızca hayvanlar için değil insanlar için de güçlü bir çağrı taşıdığını gösteriyor. Ona göre insanı zayıflatan şey çoğu zaman medeniyetin konforu. İnsanı özüyle yeniden buluşturan ise doğanın kendisi.

Her büyük yazar gibi London da okuruna ders vermeye çalışan didaktik bir anlatımdan bilinçli olarak uzak duruyor. Düşüncelerini karakterlerin ve olayların doğal akışı içinde aktarıyor. Bu nedenle roman, belirli fikirleri savunan bir metin olmaktan çok, okuru düşünmeye davet eden güçlü bir anlatıya dönüşüyor. Jack London’ın bu anlatım biçiminin sonraki kuşak yazarları etkilediğini düşünmemek zor. Özellikle John Steinbeck’in Fareler ve İnsanlar romanındaki sade ama derin anlatımın ve insan doğasını merkeze alan yaklaşımın köklerinde London’ın izlerini görmek mümkün. Her iki yazar farklı yönlere ilerlemiş olsa da yaşam mücadelesini ve insanın özünü ele alış biçimleri arasında güçlü bir bağ hissediliyor.

Canımın içi Jack London’dan insan olmaya dair öğrenebileceğimiz çok şey var. Şu pasajla bitireyim:

“O kadar ıstırap çekmiş, o kadar perişan olmuştu ki aldığı darbeler canını fazla yakmıyordu artık.”